Nasilsiniz? Umarim iyisinizdir. Bu yaziyi aslinda sizi cok ozledigimden degil de can sıkıntısindan yaziyorum haberiniz ola. Yoksa benim okur falan sikimde degil. Şuan o kadar guzel bir cografyadan geciyorum ki, salihli kula arasi bir yerdeyim. Keske hep bahar ve yesil kalsa buralar.. Makilerin arasindaki bosluklarin arasindan yukselen biber yesili buğdaylar, mavi bir tuvalin uzerine parlak beyaza batirilmis firca darbeleriyle olusturulmus top top bulutlar.. Ağlamak istiyorum sayin okurlar yazacak o kadar sey var ki, katman katman kireç taslari dolomitik bir gorunum vermis ege tepelerine. Iki ayri duyguyu birden yasiyorum, hem memleketten ayrilma duygusu. Hakliyim bu duyguyu yasamakta, burada dogdum, burada gecti cocuklugun en buyuk dilimi. Şimdi karşimda Bozdağ bana bakip bakip gitme derken puslu zirvesiyle kalmak geliyor icimden. Ama bir yandan da baba bekler, manita bekler bir Ankara var yolun ucunda. Ovalarin ortasindaki kavak agaclarina kolumu camdan uzatip tutunasim, birakmayasim geliyor. Degisik bir ruh halindeyim. Uzun bir aradan sonra <çok uzun ama> yine Loreena McKennitt dinliyorum. Yanimdaki akan irmagin uzerinde duran koprunun korkuluklarindan asagi sarkmak istiyorum. Küçük tepelere tirmanmak istiyorum. Ne cok istegim var ya. Olsun lan hepsi olabilecek seyler aslinda. Yollar uzak gelemedim adli zeki muren parcasi geldi aklima niye bilmiyorum. Lan eger hala bu yaziyi okuyosaniz okumayin diger tum yazilarim gibi bu yazi da bomboş, eskiden tum kucuk yerlerde yumurta sarisi renginde onunde kucuk bir verandasi olan devlet binalari vardi, gerek saglik ocagi, gerek ilk okul, gerekse muhtarlik binasi, nerde lan bu binalar! Yıktiniz mi orospu cocuklari.. Zaten tum guzel tepelerin ustune de verici diktiler. Bizim de vaktimiz gecti gitti. Biz de curuduk. Biz de artik potansiyel bi "dayı" adayiyiz. Bu yazi dark side of the moon yazisi. Bu yazi icerigi oyle olmasada elimizden alinmis cocuklugumuzu ve beyhûde gecmekte olan gencligimizi simgelesin.. Hadi siktirin gidin şimdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder